گاهی آنقدر دلت می گیرد که جز گریستن راهی نداری.نه فریادرسی که کس بی کسیت گردد نه هم نفسی که محرم تنهاییت شود.گویی خدا هم به فریاد دل تو نمی رسد.تنها و غریب به کنجی می نشینی.هی اشک میریزی هی آه می کشی.آه چه تماشا دارد آهوی دو چشانت وقتی که دلت طوفانیست.آه چه زیباست نرگسان دو چشمت وقتی که عشق را بهانه می کنی و چشم به راهش می نشینی که:

تو را من چشم در راهم شباهنگام

که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی.

از اعماق سینه ات آه میکشی.خودت می مانی و باران اشکی که بر سینه ی دریایی ات می نشیند.حس غریبی که صدایت می کند:

باید امشب چمدانی که به اندازه ی تنهایی تو جا دارد برداری

و به سمتی بروی که درختان حماسی پیداست

سمت جغرافیای عشق،سمت ابدیت،سمت بودن برای سرودن و سرودن برای بودن.سمتی که عشق خانه دارد،بودن خانه دارد،سرودن خانه دارد و آزادی خانه دارد.به سمتی که:

جریان دارد ماه

جریان دارد طیف

سنگ از پشت نمازت پیداست

تنها و بی کس،دور از همه کس،دور از همه جا به قاب عکسی که در مقابل دیدگانت نشسته خیره میشوی.نستعلیق واژگانش را هجی می کنی و می خوانی:

راهی ست راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست

هر دم که دل به عشق دهی خوش دمی بود

در راه عشق حاجت هیچ استخاره نیست

به خود می آیی و نرم نرمک پای در رکاب آن سمند راهوار خویش می گذاری و در پس کوچه های تنهایی خویش جولان می دهی.می تازی و می تازی تا بدان جا که حیثیت بودایی ات و قداست اهورایی ات و دم مسیحاییت صدایت می کند:

شبم به روی تو روز است و دیده ام به تو روشن

تو قدر آب چه دانی که در کنار فراتی

همین که از رفتن می مانی و از خواندن دست می کشی الهام نازنینی از آن سوی طبع لطیفت سرازیر می شود و می گوید:

بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب

که باغ ها همه بیدارو بارور گردند

بخوان، دوباره بخوان تا کبوتران سفید

به آشیانه ی خونین دوباره برگردند

ز خشکسالی چه ترسی

که سد بسی بستند

نه در برابر آب که در برابر نور

و در برابر آغاز و در برابر شور

تو خامشی که بخواند؟

تو می روی که بماند؟

که بر نهالک بی رنگ ما ترانه بخواند؟

زمین تهی ست ز رندان

همین تویی تنها

که عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی

بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان

حدیث عشق بیان کن بدان زبان که تو دانی

                                                                 احمد سبحانی